Moje ręce zaczęły drżeć w chwili, gdy to zobaczyłam.
Na środku łazienki, tuż przy pralce, leżała dziwna, szara, błyszcząca bryła. Miała nieregularny kształt i wydawała się niemal pulsować w świetle lampy. Zamarliśmy. Przez kilka sekund nikt się nie odezwał. Cisza była wręcz nieznośna.
– Co to jest…? – szepnęłam, nie mogąc oderwać wzroku od tego czegoś.
Podeszliśmy ostrożnie bliżej, ale tylko na tyle, by nie znaleźć się za blisko. Wyciągnęłam telefon i zrobiłam zdjęcie. Powiększaliśmy je raz po raz, próbując znaleźć jakiś szczegół, który wyjaśniłby tę zagadkę.
– Wygląda jak jakieś jajo… – powiedział ktoś niepewnie.
– Nie, to niemożliwe… Może jakaś dziwna pleśń? Albo martwe zwierzę?
Każda kolejna teoria była bardziej niepokojąca od poprzedniej. Serce waliło mi jak szalone. W głowie zaczęły pojawiać się absurdalne myśli. Co jeśli coś weszło do domu? Co jeśli żyje? Co jeśli zaraz się poruszy?
Patrzyliśmy na tę nieruchomą, tajemniczą bryłę, a napięcie rosło z każdą sekundą.
I wtedy wydarzyło się coś całkowicie niespodziewanego.
Do łazienki wszedł nasz kot.
Szedł powoli, z wysoko uniesionym ogonem, z tą charakterystyczną miną pełną dumy i samozadowolenia. Zatrzymał się obok tajemniczego przedmiotu, spojrzał na nas, potem na niego, a potem znowu na nas – jakby mówił:
„No i co? Widzieliście, co upolowałem?”
W jednej chwili dotarło do nas, że cały nasz horror miał bardzo proste wyjaśnienie.
Nasz dzielny łowca przyniósł do domu ogromnego, mokrego ślimaka.
